Blog 2015-03

Vluchten kan niet meer!

Dit zongen Frans Halsema en Jenny Arean in 1977. En als je de tekst goed beluistert, dan is het vandaag de dag nog steeds actueel. Het geldt momenteel voor de vluchtelingen uit Syrië, die hun heil zoeken in Europa. En hoewel dat op dit moment mogelijk gezien wordt als een ver-van-mijn-bed-show, het is dichterbij dan je denkt.

Maar wat nog dichterbij is, zijn de vluchtelingen in de raad van onze gemeente. Raadsleden die het in hun hoofd halen om te besluiten een begroting goed te keuren, die rammelt aan alle kanten. De verwachte bezuinigingen op een nog niet verkocht zwembad als resultaat inboeken en dan met stelligheid beweren, dat het allemaal klopt. Welke krachten heeft deze portefeuillehouder benut om tot deze vlucht te komen?

Was het ook een vlucht om de resultaten van de begroting weer ter discussie stellen in een volgend vraagstuk over de kwaliteit van onze –nota bene- openbare wegen?  Het kwaliteitsniveau van onze wegen zit wel goed, want de ZLTO geven we wat onderhoud, we onttrekken hier en daar wat wegen aan de openbaarheid, waarvan we vervolgens wel stellen, dat die dan wel weer toegankelijk moeten blijven voor iedereen. De portefeuillehouder vlucht weg voor kansen.

Zelfs de organisatiewijzigingen van de buitendienst wordt erbij gehaald. Het gaat daarmee allemaal goed komen. Maar is dat wel zo? Laten we eerst maar eens aankijken of de zittende mensen deze keus aankunnen. Het mogen toch ook geen vluchtelingen worden?

En dan de andere vluchteling: de arbeidsmigrant. Die vlucht bewust uit zijn vertrouwde woonomgeving in zijn zoektocht  naar werk. Werk dat veelal gevonden wordt net over de grens in België, waar het regime toch anders is, dan bij ons. Dat betekent, dat deze vluchteling op de recreatieparken gaat verblijven en sinds deze week mag dat ook volgens de meerderheid aan vluchtelingen in de gemeenteraad.

Maar wat als de begroting en het meerjarenperspectief nu niet zo rooskleurig blijken te zijn?  Maar wat als de gemeente verder blijft gaan met de verloedering van het onderhoud aan ons openbaar wegennet? Maar wat als de recreant definitief wegblijft uit onze gemeente? Maar wat als de ergernis bij onze eigen inwoners toeneemt?

Dan zal er gevlucht moeten worden, maar

Vluchten kan niet meer, ‘k zou niet weten waar
Schuilen alleen nog wel, schuilen bij elkaar
Vluchten kan niet meer
Vluchten kan niet meer

Dit bericht is geplaatst in 2015, Blog Posts. Bookmark de permalink.